İNCİNMEK

İncinmek… Dünyanın en hazin kelimesi gibi gelir bana. Öfke, sitem, kin, nefret, hasret… Neleri gizlemez ki sinesinde?

Savaşlarda şehirlerle beraber bombalanan yüreklerden damlayan bir damla kan,

Hiçbir zaman gerçekleşmeyen vaatlerin küçücük kalplerde, nazik zihinlerde bıraktığı derin bir iz,

Bir bayram sabahı burnu delik ayakkabıdan sızan koyu bir umutsuzluk,

Sahte arkadaşlıkların onulmaz yarası,

Vefasız dostluklardan arta kalan yürek sızısı,

Sırtından vurulmuşluğun hatırası,

Ağızdan çıkan bir tek kelamın viran ettiği gönül sarayı,

Bülbülün yıllar yılı dinmeyen feryadı,

Mazide kalan silik bir hatıra; belki defter yaprağı arasında kurutulmuş nahif bir gül yaprağı, belki satırlar arasında unutulmuş bir çift güzel söz, belki de uzaklardan bakan bir çift güzel göz…

Velhasıl…

“Dostun attığı gül”dür incinmek!

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !